دریغم آمد این سروده ی زیبا را که در خلال برنامه های رادیو رنگین کمان

 دکلمه شده است در اینجا ننویسم:

  استاد واصف باختری     

                                                         ای کوزه گر

                 تا  زیر این  رواق  پرندینه  زیستیم    

                                                      نساج روزگار نداند که چیستیم   

                 شبنم شدیم وروی به خورشید تاختیم     

                                                     آیا هنوز هم نشناسی که کیستیم

                 با ابرنوبهار نسب نامه مان یکیست          

                                                    تا زیستیم با  دل پرغم  گریستیم

                 افتاده ترز شاخه ی تاک شکسته ایم          

                                                  رزبان گمان مبرکه دگرباره ایستیم

                                 بر سنگ مرگ کـوب سـفال وجـــود ما

                                 ای کوزه گرکه خسته ازین زندگیستیم

                                         ++++++++++++

 

 « ادبیات اگرچه سرچشمه ی ملی دارد ولی مرز کشوری نمی شناسد و حتا در هنگام

بروز تنش های سیاسی چه در عرصه ی کشوری و چه در عرصه ی

 بین المللی باید ثروت همه گانی به شمار آید. »      

                     بر گرفته از منشور انجمن بین المللی قلم افغانستان                                                  

                                                          ++++++++++++                                                    

/ 2 نظر / 7 بازدید
عبدالبشير مارملی

با سباس فراوان از کارکنان محترم رنگين کمان ! اميدوارم شعری از فيدريکو گار سيا لورکا که توسط علمدار شعرو ادب محترم استاد واصف باختری به دری برگردانده شده است درويلاگ خویش به عنوان هديه نشر نماييد : ( خوان هفتم ) خواهران سوگوار من چو بان دختران گیسو بلند کوهستانهای نیاوباولوس که از میان انبوه سباه دشمن چونان آتش از مفصلهای بلوط میگذرید مرا با دلالان کتابها ودفترها بازمانده گان نسل موریانه های کاغذین سخنی نیست. شما در زنده گی نامه من بنویسید : او نیمروزان قرطبه درختان زیتون وغروبگاهان غرناطه را دوست داشت. اودوشیزگ گان بلند بالا و سیه چشم اندلس را دوست داشت که درآمیزه رنگها به رنگین کمان در گلها به شقایق وبه ستاره ها به ستاره چوبان چشم دوخته اند. شما در زنده گی نامه ام بنویسید او همواره ستایشگر چیره دست زنده گی و مژده رسان گرما و روشنی بود. شما در زنده گی نامه ام بنویسید :اگر او تن به مرگ سبرد برای آن نبود که از درازای شب میهراسید. برای آن بود که زنگار زبونی را تنها خون میتواند از چهره یی آدمی بسترد. نوت :نسبت کمبود صفحه در نظر نمبر۲ باقی را مینویسم .

عبدالبشیر مارملی

برنده مرگ که هيچگاه در نهاد او آشيان نياراسته بود اکنون در زخمهای شيار گونه بيکر او در جای بای زوبين و سرنيزه لانه گيرند و اين فرياد تاريخ را نيز بژواکی خواهد بود. يادداشت : با عرض معذرت که در همه جا عوض حرف پ من ب نوشته ام که مشکل کیبورد میباشد.